De rotsnaalden van Port-Coton

Claude Monet

De rotspyramiden van Port-Corton stralen iets dreigends uit, die het gevoel van een naderende onweersbui oproept. Claude Monet zag zijn landschappen als momentopnames. Zijn stijl verschilde nogal van zijn voorgangers: de realisten. Monet streefde ernaar het wisselende daglicht vast te leggen. Hoe deed hij dit met de rotsen en de zee bij Port-Croton?

  • Claude Monet, De rotsnaalden van Port-Coton, 1886, Olieverf op linnen

Claude Monet reisde op 12 september 1886 van Giverny naar Belle-Île-en-Mer, wat ‘mooi eiland in de zee’ betekent. Dit eiland is het grootste Bretonse eiland in de Atlantische oceaan. Belle-Île-en-Mer heeft een ruwe kustlijn, met hoge rotsen en kleine stranden. Monet vond de rotsen zo mooi dat hij tot december op het eiland bleef. Hij zette zijn veldezel op tijdens stormachtig en rustiger weer om de rotsen en de golven in wisselend licht te schilderen. Monet benadert de rotsen in vogelperspectief, van boven gezien. Hierdoor wordt de rots het meest opvallende beeldelement. De rotspyramiden van Port-Corton zijn geschilderd in bruin en blauwe verfstreken. De golven bestaan uit kleurschakeringen van blauw en groen. De rotsen en de zee zijn in grove penseelstreken geschilderd, die het stormachtige weer representeren. De luchtpartij is fijner geschilderd.

De compositie van dit schilderij en de zuiver tweedimensionale manier van schilderen doet sterk aan Japanse kunst denken, die destijds als modern en progressief werd beschouwd. Monet schijnt de houtsnede-druk De rotsen van Bo-no-ura van de Japanse kunstenaar Hiroshige (1797–1858) te hebben gekend.

  • Utagawa Hiroshige, Satsuma provincie: Bo bay, de twee-zwaard rotsen (Satsuma, Bo nu ura, Sokenseki), van de serie bekende plaatsen in de sixty-odd provincies, 1856