Gedicht bij schilderij 'De roof van Ganymedes'

Geschreven door Mischa Andriessen

Mischa Andriessen schreef speciaal voor de poëtische rondleiding 'Het geheim van Dresden' het onderstaande gedicht bij het schilderij 'De roof van Ganymedes'.

Je huilt, je zeikt en die weke billen,
waar iedereen zo weg van was,
wat zal ik zeggen, het weerloze
windt sommigen ontzettend op.
De plannen lagen hier al klaar,
je zou een goddelijke wijnschenker zijn.
Ik heb dubbel gelegen,
had hooguit met half oog gekeken,
je schoonheid als grootspraak opgevat,
geklets van licht ontvlambare zielen,
het begint altijd met een verhaal
het geloof dat het waar zou kunnen zijn
en dan is er alleen nog maar een plaatje nodig
dat erbij past, dat was jij
dacht ik, toen ik je nauwelijks nog had gezien,
eigenlijk ook meer van vrouwen-
nou ja, we blijven natuurlijk Grieken.
Je tartte elke geschiedenis, wist
hoe mooi je was, misbruikte je
macht, die gebaren, hoe je liep
en danste en lachte en wegkeek
wanneer iemand tegen je sprak, je huilde
om je lange wimpers te laten glanzen
als parelde de dauw van de Olympus daarin.
Het idee dat jij ons allen van wijn zou voorzien,
ongeacht wie, minzaam het glas bijschonk.
Dat idee werd mij ondragelijk, nu hang je
in mijn klauwen, spartelt, huilt, zeikt,
een eind van je af,  ik heb je
onherkenbaar gemaakt, niemand
die je niet eerder zag, zou beamen
dat je de mooiste bent op aarde,
maar ik draag je bij me, heb je vast
geklampt, zoals jij die handvol kersen
je gaat nergens heen, waarheen ik niet ga.

  • Rembrandt van Rijn - De roof van Ganymedes 1635 olieverf op doek 177x129 cm © Gemäldegalerie Alte Meister, Staatliche Kunstsammlungen Dresden, Foto: Elke Estel/Hans-Peter Klut