Tentoonstelling

Steven Gontarski - The Visitors

04 december 2005 t/m 19 januari 2006

Van 4 december 2005 tot en met 19 februari 2006 werden nieuwe tekeningen en schilderijen van Steven Gontarski getoond in het prentenkabinet van het Groninger Museum.

Met deze groep van werken sloeg Gontarski (Philadelphia, 1972) een nieuwe weg in na de sculpturen die in 2004 in het Groninger Museum te zien waren tijdens de tentoonstelling Nachtelijke uitspattingen. De portretbustes en meer dan levensgrote figuren van fiberglas waren genoemd naar door Gontarski zelf bedachte ‘profeten’ en andere figuren uit zijn persoonlijke mythologieën. De figuren hadden zelden gezichten: de toeschouwer kon er als het ware zijn eigen beelden in projecteren en op die manier de onderwerpen die Gontarski introduceerde verder invullen. De glanzende sculpturen toonden geen enkel spoor van hun maakproces: alle gietnaden waren zorgvuldig weggewerkt. Mede dankzij hun vloeiende vormen leek het eerder alsof zij uit het niets waren ontstaan, alsof ze gestold waren uit een eeuwigdurende beweging.

In 2004 werd Gontarski door een kunstcommissie in Frankrijk gevraagd om een monument te ontwerpen voor twee tieners uit het dorp Chaucenne die bij een verkeersongeluk om het leven waren gekomen. Het project riep talloze vragen bij hem op. Hoe gedenk je een leven? Welk moment van iemands leven leg je vast bij wijze van herinnering? Als de twee jongens niet gestorven waren, hoe zouden ze dan met het ouder worden veranderd zijn? Moeten we de toekomst niet net zo goed als het verleden erbij betrekken wanneer we iemand gedenken?

Doordat Gontarski tijdens het werken aan dit project ook zelf een naaste verloor, werd zijn betrokkenheid bij het onderwerp gedenken alleen maar groter. Parallel aan zijn werk aan de sculptuuropdracht in Frankrijk begon hij daarom aan een serie tekeningen en schilderijen van mensen die hij kende. Zijn bedoeling was om portretten te maken die enerzijds een zelfde tijdloosheid uitstralen als zijn sculpturen, maar anderzijds zich meer concentreren op details van de daadwerkelijke wereld. Hij werd daarbij geïnspireerd door portretten van jong volwassenen gemaakt door kunstenaars van de noordelijke Renaissance, zoals Hans Holbein, waarvan hij de kwaliteiten van licht en schaduw bewonderde, en het vermogen om beelden te scheppen van permanente, tijdloze jeugd.

Gontarski beschouwt deze tekeningen en schilderijen meer als ‘voortzettingen van’ dan als ‘herinneringen aan’ de geportretteerden, onaangetast door het verstrijken van de tijd. De tentoonstelling ‘The Visistors’ bestaat uit portretten van enkele vrienden, enkele vreemden, en enkele dieren, allemaal door Gontarski uitgenodigd om hem in zijn studio te bezoeken.