Het museum, dat ontworpen is door Alessandro Mendini in samenwerking met Philippe Starck, Michele de Lucchi en Coop Himmelb(l)au, geldt als een van de bepalende werken van de twintigste-eeuwse postmoderne architectuur. Elke architect kreeg een paviljoen toegewezen voor een specifiek deel van de collectie. Nadat Madonna andere verplichtingen had, werd het gebouw ingehuldigd door koningin Beatrix. Vanaf het begin werd het geprezen als iets dat de wereld van de jaren negentig nog nooit had gezien. Het museumeiland omvat een werkende brug, de H.N. Werkmanbrug, die het eiland met de stad verbindt. Groninger Museum is letterlijk de verbinding tussen Groningen en de rest van de wereld. In de vier paviljoens van Groninger Museum zijn wisselende tentoonstellingen en publieksprogramma's te zien.

Alessandro Mendini ontwierp het Mendini-paviljoen, met twee verdiepingen aan tentoonstellingsruimtes voor wisselende tentoonstellingen en presentaties.

In het hart van dit centrale gedeelte staat de gouden toren, die Mendini oorspronkelijk bedacht als museumdepot. De meeste musea verbergen hun depots achter het gebouw of onder de grond, uit het zicht. Mendini deed het tegenovergestelde: hij plaatste het bewust in het midden van het museum, als het kloppende hart, en maakte er een symbool van dat onmogelijk te negeren is. De gouden toren heeft geen ramen en blijft gesloten voor publiek.

Michele de Lucchi ontwierp het paviljoen, dat oorspronkelijk bedoeld was voor de archeologische en cultuurhistorische collectie van Groninger Museum, in de vorm van een bakstenen fort. Het materiaal is niet toevallig gekozen. Eeuwenlang hebben bakstenen, gevormd uit lokale klei en gebakken tot een warme roodoranje kleur – ook wel ‘Gronings rood’ genoemd – het aanzien van de stad en de provincie bepaald. De provincie telde ooit zo’n zestig steenfabrieken; vandaag de dag is er nog maar één actief. De vestingvorm van het De Lucchi-paviljoen is direct ontleend aan deze regionale materiaaltraditie en staat op de plek waar Groningen ooit werd beschermd door vestingwerken.

Philippe Starck ontwierp het paviljoen, oorspronkelijk bedoeld voor toegepaste kunst, dat zich boven op het De Lucchi-paviljoen bevindt. Elk onderdeel bevat symbolische verwijzingen. De ronde vorm doet denken aan een kom die op een pottenbakkersschijf draait, de scheuren in de vloeren en muren weerspiegelen het vergrote craquelé dat men op aardewerk aantreft, en de grijze tint verwijst naar de klei waaruit aardewerk zelf wordt gemaakt. Starck ontwierp het volledige interieur van het paviljoen, een speels doolhof van vitrines en gordijnen.

Coop Himmelb(l)au ontwierp een paviljoen dat afwijkt van de klassieke, harmonieuze en symmetrische architectuur van Mendini, De Lucchi en Starck. Wolf D. Prix van het collectief Coop Himmelb(l)au tekende het ontwerp voor het paviljoen met zijn ogen dicht. Alles lijkt in wanorde te zijn. De constructie bestaat uit beton, staal en glas. De openheid ervan zorgt voor een verbinding tussen binnen en buiten, waarbij delen van het kanaal en de stad vanuit het museum te zien zijn. Dit paviljoen was oorspronkelijk bedoeld om de collectie oude kunst te tonen.

Adres: A.J. Lutulistraat 17, 9728 WT Groningen

Wall House #2 is een bijzonder gebouw, ontworpen door de Amerikaanse architect John Hejduk (1929-2020), op 15 minuten fietsen van Groninger Museum.

Hejduk ontwierp het huis in 1973 als vakantiehuis voor landschapsarchitect A.E. Bye in Ridgefield, Connecticut, maar daar is het nooit gebouwd. Het ontwerp kwam decennia later boven water en werd in 2001 aan het Hoornse Meer in Groningen gerealiseerd.

Sinds 2016 wordt het huis beheerd door Groninger Museum. Vanaf 2027 start een artist-in-residence programma, waarvoor (inter)nationale kunstenaars worden uitgenodigd om in Wall House #2 te wonen en te werken. Elke resident zal iets achterlaten: een idee, een object, een spoor in het interieur. Het huis zal, met andere woorden, nooit ophouden gebouwd en verbeeld te worden.

Aankomende openingen en activiteiten zijn hier te vinden.