Naar hoofdinhoud

Nu

Vandaag te zien en te doen

Agenda

Online Serie

Alessandro Mendini, Poltrona di Proust, 1979 © Groninger Museum
Poltrona di Proust (1979)
Alessandro Mendini
De Stoel voor Proust is een belangrijk statement van Alessandro Mendini. Zij belichaamt zijn principes van redesign - bestaande vormen opnieuw toepassen - en het belang van versiering. Mendini doet altijd eerst uitgebreid historisch onderzoek. Voor het ontwerp van de stof geïnspireerd op Marcel Proust onderzocht hij welke schilderijen de Franse schrijver bezat. Zo kwam hij uit op een detail van een pointillistisch schilderij van Paul Signac. Hij vergrootte de kleurige stippen op het houten frame en de bekleding van een achttiende-eeuwse kitschfauteuil. Vorm en functie van de stoel zijn overwoekerd door het motief. De stoel wordt hiermee ook tot een driedimensionaal schilderij. Mendini roept de vraag op of het een kunstwerk is om naar te kijken of een gebruiksvoorwerp om op te zitten.
Ettore (Jr.) Sottsass & Memphis Milano, Ashoka (1981)
Ashoka (1981)
Ettore (Jr.) Sottsass & Memphis Milano
De naam van de lamp, Ashoka, is niet toevallig gekozen. Wat is de betekenis van deze naam? In het begin van de jaren zestig verbleef de maker, Ettore Sottsass, in India. Hier werkte hij samen met lokale ambachtslieden. Het was een tijd van spirituele ervaringen, tegenover de materialistische maatschappij in de Verenigde Staten, waar hij eerder kennis mee had gemaakt. Flower power tegenover opdringerige reclames. Beide invloeden komen samen in de Memphis stijl. Ashoka (304-282 v. Chr.) wordt beschouwd als een van de grootste Indiase keizers. Dankzij hem werd het Boeddhisme verspreid over geheel India, en later de gehele wereld. De armen van de lamp brengen licht naar alle windrichtingen, als een eigentijdse veelarmige Boeddha.
Michael Sweerts (Brussel 1618 - 1664 Goa), Jongenshoofdje, ca. 1655-61
Jongenshoofdje
Michael Sweerts, 1655-1661
De jongen kijkt naar een zeepbel die vlak langs zijn gezicht zweeft. De zeepbel werd in de zeventiende-eeuwse schilderkunst wel gezien als symbool voor de vergankelijkheid, maar van die betekenis lijkt in dit charmante tafereeltje geen sprake. Het sobere, intieme schilderij is gemaakt door Michael Sweerts, van wie ongeveer twaalf van dergelijke verstilde portretten van jonge mensen bewaard zijn gebleven. Sommigen menen er een verwantschap met het beroemde Meisje met de parel van Vermeer in te zien, maar of beide kunstenaars elkaar gekend hebben is niet vast te stellen. De in Brussel geboren Sweerts was een vrome katholiek die lange tijd in Rome werkte, waar hij veel Nederlandse klanten had en een ridderorde van de paus ontving. In 1662 vertrok hij naar Azië om missionaris te worden, wat geen succes werd, en hij stierf twee jaar later in India.
Jeff Koons (York, PA 1955), Christ and the Lamb, 1988
Christ and the Lamb,
Jeff Koons, 1988
Jeff Koons wekte in de jaren tachtig verontwaardiging op met zijn provocerende ‘kitsch’. Sommigen in de kunstwereld zagen hem als een duivel, terwijl hij zichzelf onverstoorbaar als een glimlachende engel bleef presenteren. Het enige dat hij naar eigen zeggen wilde, was mensen “teruggeven wat ze diep vanbinnen eigenlijk toch het mooiste vinden”: luxe, glimmende oppervlakken, zoete kleuren, lieve en sentimentele afbeeldingen. Voor deze spiegel gebruikte hij een fragment van een schilderij van Leonardo da Vinci ('Anna te Drieën', 1510, in het Louvre). Met enige moeite zijn hier de omtreklijnen te herkennen van het Christuskind dat met een lammetje speelt. De vergulde houten lijst verwijst naar de laat achttiende-eeuwse, weelderige Rococo. Koons speelt een verwarrend spel op het snijvlak van hoge kunst en kitsch, religie en banaliteit.